Deuren gaan open voor vluchteling

De werknemers werken naarstig aan hun beeldschermen, maar wij genieten met Mo Alsiadi en zaakvoerder Patrick Meuwissen van een kop koffie in de zonovergoten tuin. Niets doet vermoeden dat eerstgenoemde een helletocht over de Middellandse Zee overleefde.

Ik ben afkomstig uit Daraa, een stad aan de grens met Jordanië, vertelt Mohammed Alsiadi. In Damascus studeerde ik jarenlang aan de universiteit, onder meer om te ontkomen aan militaire dienst. Toen ik in 2015 geen uitstel meer kreeg, besliste ik te vluchten. Ik wilde geen landgenoten doden als soldaat in het regeringsleger en telkens ik mijn familie opzocht, drongen opstandelingen aan me bij hen aan te sluiten. In Daraa was er bovendien vaak geen elektriciteit, wat werken met de computer danig bemoeilijkte. Mijn hele toekomst zat muurvast.

En hij vervolgt: Ik vluchtte naar Libanon, vervolgens naar Turkije. Van daaruit probeerden we drie keer met een rubberboot over te steken naar Griekenland. Eén keer maakte de boot water en moesten we node terugkeren. De Turkse politie stond ons op te wachten. Uiteindelijk lukte het toch en via de Balkan en Oostenrijk bereikte ik België.

Na een verrassend korte procedure kreeg Mohammed Alsiadi in ons land politiek asiel en kon hij zijn jonge vrouw laten overkomen. Ze kregen een baby, die inmiddels drie maanden oud is. Zijn Syrische ICT-opleiding bleek in België niet erkend. Aan de Hogeschool PXL in Hasselt moest ik gelukkig niet van nul herbeginnen, zegt Alsiadi.

De hogeschool contacteerde me. Of ik Mo een kans wilde geven als stagiair in ons bedrijf?, vertelt Patrick Meuwissen. We namen een interview af en ik zag meteen mogelijkheden aan de horizon, op voorwaarde dat Mo zou slagen in het Microsoft examen. Dat leidt tot een wereldwijd erkend certificaat voor professionele ICT’ers en is allerminst een schools examen. Om er wat van te bakken, moet je kunnen bogen op beroepservaring. Wij wisten dat Mo alles in huis had om te slagen. Dat deed hij dan ook, met glans. Na zijn stage neem ik hem graag in dienst.

Velen in mijn situatie dreigen in een vicieuze cirkel vast te geraken en moeten zich tevreden stellen met baantjes in de schoonmaak en dergelijke, zegt Mohammed Alsiadi. Nu kan ik hier in België mijn leven opbouwen en loskomen van een leefloon. Ik ben de mensen in België dankbaar voor al die kansen. Ons kind is hier geboren, we kunnen voorlopig niet terug, dus onze toekomst ligt hier.

In iemand niet geloven, is natuurlijk makkelijker, maar wij moeten vooroordelen opzij durven te zetten, zegt Patrick Meuwissen. Mo wordt hier prima aanvaard als collega, wellicht ook omdat ons bedrijf medewerkers telt met zeer verscheiden achtergrond. Een bedrijf moet ook mee bouwen aan de samenleving en dat kan het doen door een vluchteling zoals Mo een kans te geven. Ondernemen doe je ook met een open hart.